Η συμβολή του Πανδοχείου στην καθιερωμένη ετήσια ανασκόπηση των εκλεκτών και εκλεγμένων δίσκων του 2026 από το mic.gr, που δημοσιεύτηκε εδώ.

Bassvictim – Forever (VOTB)

Ζήτησα από την τεχνητή μου φίλη μια παραγγελία με δέκα υλικά: α) αλλοπρόσαλλα γυναικεία φωνήματα· β) διπλό στρώμα σα να παίζουν δυο διαφορετικά τραγούδια (αγαπημένη μου ασχολία εδώ και δεκαετίες, να βάζω ταυτόχρονα δυο άσχετα και να βγαίνει ένα πλήρως σχετικό – εδώ το κάνουν μόνοι τους)· γ) να έχει ηλεκτρισμό και ηλεκτρονισμό· δ) να τα καταφέρνει σε αυτό που οι 99 στους 100 ηλεκτρολόγους αποτυγχάνουν, τις μελωδίες· ε) επανάληψη και εμπέδωση· στ) αλλά και το ίδιο το τραγούδι να παραμορφώνει, να υπονομεύει και ενίοτε να ακυρώνει τον εαυτό του. Επίσης ζ) αν αφαιρεθούν τα σύνθια να μοιάζει παιδικό, άντε καθαρό και ξάστερο ποπ τραγούδι, η) ενώ αν εισαχθούν κιθάρες να είναι σαν από κορίτσια της οργής θ) αλλά προπαντός να είναι πνιγμένο σε πλήκτρα διόλου πληκτικά. Και ι) να σε στείλει ρεαλιστικά ή εικονικά στο δρόμο, να μη σε χωράει το μέσα.

Κι εκείνη μου έστειλε τον δίσκο που χάρηκα περισσότερο, τον τρίτο του ντουέτου της αγγλοπολωνής συνθέτριας/τραγουδίστριας Maria Manow και του αγγλοαμερικανού «παραγωγού» Ike Clateman. Στο πεδίο των σχολίων μού έγραψε με το γνωστό της ύφος, «γιατί δεν μου είπες από την αρχή ότι θέλεις electroclashικά πράγματα, αλλά με ενορχηστρώσεις ανορθόδοξες και εντάσεις ανεβοκατεβαστές, με δόσεις από πρώιμους πλην παραπαίοντες Stereolab κι εκείνη την Ισλανδή που ποτέ δεν συμπάθησες, από ποπ σάουντρακ για σειρές ή παιχνίδια manga, από επιταχυμένες γιαπωνέζικες μπάντες σαν εκείνες που άρεσαν στον Momus και τα αντιδραστικά παιδιά των Asobi Seksu;». ΥΓ. Μπορεί τα απανταχού ονόματα συγκροτημάτων και εξώφυλλα να πάνε από το χειρότερο στο χείριστο (εξ ου και η άρνηση ανάρτησής του εδώ), όμως ακόμα βρίσκεται περιεχόμενο που ύπουλα και ωραία σε εθίζει, ακόμα και σε εξαπατά να το ακούσεις σαν κάτι σημερινό, κι ας είναι χιλιοακουσμένο, όπως όλοι και τα πάντα.

Υστερόγραφο: Αυτός είναι ο καθ’ ημάς πιο «μοντερνισμένος» δίσκος του 2026. Αλλά εκείνος που αναμφίβολα θα ακούω και θα ξανακούω τα επόμενα χρόνια είναι άλλος. Αναμείνατε.

Επίσης, πενήντα ένα επιλεγμένα τραγούδια του διεθνούς 2025 (μεταξύ αυτών και τα τρία που επιλέξαμε με απόλυτη μυστικότητα) από τους είκοσι επτά συμμετέχοντες συνεργάτες, εδώ.

Τι χωράει μέσα σε μια καρδιά;

Είναι Παραμονή Χριστουγέννων αλλά θα μπορούσε να είναι και οποιοδήποτε άλλο βράδυ, γιατί όλα τα βράδια τα φώτα των σπιτιών λαμπυρίζουν και σίγουρα κάποιο κορίτσι θα ξεθαμπώνει το τζάμι για να τα δει. Κι αν ειδικά αυτή την ημέρα τα μηνύματα που ψιθυρίζουν ποιους αγαπούμε ή πόσο μας λείπουν, το ίδιο ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες. Τώρα όμως όλοι μοιάζουν να προσμένουν κάτι, ακόμα και το κορίτσι με τις πράσινες πιτζάμες που κάθεται στο γραφείο του μοναχικού του δωματίου. Κάπου ανάμεσα στα παιχνίδια του υπάρχει ένα μικρό ρομπότ και ο μόνος τρόπος να μιλήσει θα είναι μέσα στο όνειρο του κοριτσιού. Η ερώτησή του για το μόνο που το ίδιο δεν διαθέτει είναι κρίσιμη: Τι υπάρχει μέσα σε μια ανθρώπινη καρδιά;

Το κορίτσι του δίνει μια αρχιτεκτονικά σχεδιασμένη απάντηση. Η καρδιά έχει χιλιάδες δωμάτια, στο καθένα κι από ένα ράφι, σε κάθε ράφι μια σειρά χοντρών βιβλίων με ιστορίες, σε κάθε ιστορία ένας γαλαξίας από λέξεις. Πώς να μην την παρακαλέσει το ρομποτάκι να του φτιάξει κι εκείνου μια τέτοια καρδιά; Και το κορίτσι ξανά ανταποκρίνεται και βάζει στην καινούργια καρδιά τις δικές του αγαπημένες ιστορίες: για το πράσινο ρολόι της πλατείας, με τις φιγούρες που χορεύουν, για τις δυο καρακάξες που βουτάνε στα νερά της βροχής, για τα τρία κόκκινα αερόστατα που κάποτε κάποτε πετούν στον ουρανό, για το τελευταίο μπλε τρένο που φτάνει το βράδυ στο σταθμό, για την σύναξη των χρυσών ελαφιών στο δάσος, για το έλατο της πλατείας.

Δεν προλαβαίνει να του μιλήσει για το δικό της έλατο, γιατί μάλλον αποκοιμήθηκε, όμως το επόμενο πρωινό βρίσκει το ρομπότ ανάμεσα στα δώρα με ένα σημείωμα αφημένο πλάι του κι ένα κλειδί. Είναι το κλειδί που το κουρδίζει ώστε να πει την δική του ιστορία και είναι η σειρά του κοριτσιού να την ακούσει «έχοντας την καρδιά της στα δυο της χέρια» κι είναι ακριβώς η ιστορία που μόλις γράφτηκε, γιατί η αγάπη έτσι όπως αθόρυβα εκπέμπεται πάλλεται, πετά και ορμά κάνει συνεχείς κύκλους και επιστρέφει σ’ εκείνον που την πρόσφερε. Είναι από τα βιβλία που έχουν την δική τους ποιητικότητα και ευρηματικότητα στην σύλληψη και πλούτο σχεδίων που επιτυγχάνουν να αποδώσουν σε σχέδια την απεριόριστη χωρητικότητα μιας καρδιάς.

Οι τελευταίες σελίδες επιφυλάσσουν τρεις μικρές εκπλήξεις: ένα δισέλιδο με το ίδιο το παραμύθι, για πιο απρόσκοπτη αφήγηση και δυο σημειώματα από τους δημιουργός του. Ο συγγραφέας στο δικό του με τίτλο το αιώνιο ερώτημα «από πού έρχονται οι ιστορίες», εξομολογείται την δική του αφετηρία, μια φράση που είχε διαβάσει σ’ ένα βιβλίο και η οποία του άλλαξε την οπτική των πραγμάτων, – «όταν σηκώνεσαι το πρωί πρέπει να παίρνεις την καρδιά σου και στα δυο σου χέρια», και την βεβαιότητα πως το βιβλίο έπρεπε να φτιαχτεί όταν είδε έναν πίνακας σε μια γκαλερί, με ανθρώπους να αιωρούνται πάνω από ένα ποτάμι. Επρόκειτο για έργο της εικονογράφου που με την σειρά της συνεχίζει να αναρωτιέται πώς να μοιάζει μια καρδιά. Το μόνο βέβαιο είναι πως όσο κι αν ζωγραφίζεται με το γνωστό σχήμα, το ταυτισμένο με την αγάπη, μπορεί και παίρνει όλα τα σχήματα χάρη σε όλα όσα της δίνουμε. Και δεν είναι ποτέ επίπεδη αλλά γεμάτη επίπεδα και ιστορίες

Εικονογράφηση: Monika Vaicenaviciene

Ηλικίες: 7+

Εκδ. Διόπτρα, 2024, σελ. 32, μτφ. Κυριάκος Μπούας-Θέμελης [The girl and the robot heart, 2024 ]

Ιστοσελίδα της εικονογράφου, εδώ.

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.